Aliens vs Predator (AvP) is gebaseerd op de gelijknamige filmreeks. Ondanks de vaak terechte vooroordelen dat films die vertolkt worden naar een game (en vice versa) vaak ronduit slecht zijn, begon ik als fan van AvP vol enthousiasme aan deze game.
Singleplayer
AvP bestaat uit drie campagnes. Er kan gespeeld worden als marinier, alien of als predator. Elk ras heeft unieke eigenschappen. De aliens moeten het voornamelijk hebben van zijn klauwen, staart en vlijmscherpe tanden. Vrij primitief dus, maar daarentegen kunnen zij razendsnel over muren klauteren om zo hun prooi te verassen. De marinier beschikt voornamelijk over machinegeweren en langeafstandswapens. Daarnaast heeft deze een uitgebreid radarsysteem. En geloof me: je zult het nodig hebben want net als zijn voorganger is AvP letterlijk weer erg duister. De predator is een soort combinatie van bovenstaande twee. Naast zijn klauwen is het cloacken de belangrijkste eigenschap. Dat wil zeggen dat de predator zichzelf vrijwel onzichtbaar kan maken om zo zijn slachtoffers op te speuren en af te maken. Ook een leuke eigenschap is dat de predator nep berichten kan sturen naar mariniers om ze vervolgens te isoleren van de rest.
Geen diepgang
Het klinkt allemaal cool, het is ook best cool, maar het gebrek aan variatie in het wapenarsenaal is minder cool. Daarnaast bieden de drie campagnes totaal geen diepgang. In alle drie de varianten doe je dezelfde locaties aan, maar dan steeds in een andere volgorde. Wat de game mist is een samenhangende verhaal wat de drie verschillende personages op een of andere manier verbindt. Met de gameplay is het ook al niet veel beter gesteld. De controls zijn lastig om mee te werken en de camerastandpunten zijn soms onmogelijk. Begrijp me niet verkeerd: grafisch ziet AvP er goed uit! De muziek is goed gekozen en draagt bij aan een spannende sfeer.
Multiplayer
Na al het gezever van hierboven is nu de multiplay aan de beurt. In tegenstelling tot de singleplay zit deze best oké in elkaar. Op papier lijkt het misschien niet zo, maar de balans tussen de drie rassen is goed uitgewerkt. It’s all about skills! Als je goed weet om te gaan met de unieke eigenschappen van je gekozen karakter kun je uitmonden in een moordmachine.
De mariniers hebben dan bijvoorbeeld wel veel lange afstandswapens, maar zijn in nadeel als ze op donkere plekken zijn. De aliens kunnen pijlsnel tegen muren aan klimmen en zijn lastig te zien voor mensen in donkere plekken, maar op grote afstanden maken ze niet zo veel klaar. Wat echt een onzettend gemis is, is een uitgebreidere mogelijkheid om een bepaald ras te specialiseren. Je kunt wat verschillende skins aannemen zodat je er net even iets anders uitziet, maar dat was het dan ook.
Naast de standaard deathmatch en domination zijn er verschillende speelmodes. Niet allemaal even leuk, maar sommige wel bednoemenswaardig. Allereerst is er de Survivor mode. Het best te omschrijven als een soort co-op. Vervolgens is Predator Hunt. Hierbij zijn alle spelers een marinier en nemen zij het op tegen één predator. Diegene die de predator doodt wordt er zelf een. Een mode die ongeveer gelijk is aan “infestation”. Hierbij begint iedereen als marinier en wordt er iemand aangewezen als alien. Je voelt ‘m al: dood je de alien, dan word je er zelf een.
Conclusie
Aliens vs Predator is zeer matige game geworden. Het ziet er allemaal leuk uit, het concept is oké, maar door een chronisch gebrek aan diepgang op alle fronten slaat het toch redelijk de plank mis.
Review door: Maarten
You have to be registered and logged in to rate an article!
