De eerste keer is alles spannender. Je weet niet wat er gaat gebeuren, het kan nog alle kanten op. Voorbeelden: de eerste date, je eerste rijles en natuurlijk seks.
Bioshock I was spannend. Je werd gedumpt in Rapture, niet wetend wie je bent of wat je in godsnaam daar te zoeken hebt. Een mysterieus filmpje door ene Andrew Ryan in een onderzeeër en zoek het verder maar uit. Langzaam klom je omhoog in de stad. Je maakte kennis met mensen, schoot splicers neer en kreeg steeds meer een idee over wat Rapture eigenlijk is. En, Bioshock-spelers zullen het weten, de 'Would You Kindly'-scene staat nog steeds in het geheugen van ondergetekende gegrift. Het verhaal van Bioshock was af. Ik had alle eindes vrijgespeeld, het verhaal was af. Maar we worden er weer aan de haren bijgesleept. De pot met geld was volgens 2K blijkbaar nog niet leeg, en er moest een tweede game komen. Prima, maar waar Bioshock een eruptie van creativiteit was, is Bioshock 2 de grootste deja-vu die ik ooit gehad heb.
Big Daddy
In Bioshock 2 speel je als Big Daddy. Een prototype Big Daddy, wel te verstaan. Maar je had net zo goed met de overbuurvrouw kunnen spelen. Je kunt namelijk nog steeds gebruikmaken van plasmids, verschillende wapens en je kunt zelfs eten met een helm op. Onze Big Daddy is net zo wendbaar als Jack in Bioshock. Niets, maar dan ook niets wijst er op dat je met een Big Daddy speelt. Behalve dan misschien je drilboor. In je arsenaal bevindt zich een enorme boor, die de hele game eigenhandig afbreekt. Upgraden dat ding, zoek er de juiste plasmids bij en je hebt de hele game lang geen wapen meer nodig. Je ramt en doorboort iedereen die je op je weg tegenkomt.
Over het verhaal in Bioshock 2 hoef ik niet veel te vertellen. Behalve dan: zie Bioshock 1. Ene Eleanor Lamb heeft de macht gegrepen. Als extreme Altruïst het tegenovergestelde van Andrew Ryan, maar daarin juist bijna onherkenbaar. Er lopen weer Little Sisters rond in Rapture, en eigenlijk begint het hele gezeik weer van voren af aan. Ondertussen ben jij, als Big Daddy, op zoek naar je Little Sister. Jaren geleden is jullie band verbroken en je voelt in niet te stoppen drang om haar terug aan je zijde te krijgen. Over het hoe en waarom wordt later in de game nog veel meer uitgelegd, maar het blijft altijd geforceerd voelen. Het is dan ook bijna jammer dat Bioshock 2 veel beter speelt dan zijn voorganger. Je kan nu twee handige combinaties toepassen (plasmid links, wapen rechts), de gevechten zijn beter en de interactie met de Little Sisters is als Big Daddy nog gaver. Je kunt er nu namelijk voor kiezen om de meisjes te 'adopten' en daarna samen op zoek te gaan naar Adam. Het meisje zal haar smerige injectienaald in lichamen steken, en ondertussen moet jij haar beschermen tegen aanstormende splicers. Tof. Er is zelfs een multiplayermodus toegevoegd. En die werkt al met al nog best aardig. De bekende modi in een Bioshock omgeving, dat is zeker leuk voor een avondje. Het zal niemand bij CoD:MW2 vandaan halen, maar ach, het is leuk gedaan.
